Cyberbullying Από Παιδιά Σε Παιδιά Μέρος Δεύτερο

Συνεχίζοντας το χθεσινό θέμα για το cyberbullying σκέφτηκα σήμερα να γράψω για τα αίτια και τις συνέπειες του. Ξεκινώντας από τις συνέπειες, μπορεί να μην είναι σωματικές αλλά μπορεί και πάλι να πληγώσουν το παιδί που είναι θύμα μιας τέτοιας κατάστασης βαθιά και να του δημιουργήσουν την αίσθηση της μοναξιάς και της δυστυχίας. Επίσης το παιδί μπορεί να νιώσει τρόμο, έντονο στρες και να νιώθει πως βρίσκεται σε συναισθηματικό αδιέξοδο. Όταν ένα παιδί πέσει θύμα του cyberbullying είναι πολύ δύσκολο να καταφέρει να ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση. Τα δεδομένα του είναι πλέον διαθέσιμα στον καθένα μέσω του internet και αποτελεί εύκολο στόχο. Διάβασα κάπου, και το βρήκα πολύ πετυχημένο, ότι τα όρια του cyberbullying ταυτίζονται με τα όρια της φαντασίας του κάθε παιδιού. Τρομαχτικό…μιας και τα παιδιά έχουν αστείρευτη φαντασία και περιέργεια επίσης. Και κυρίως τα παιδιά πολλές φορές μπορεί να είναι πολύ πολύ σκληρά.

Στην ερώτηση γιατί ένας cyberbully μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία η απάντηση δε φαίνεται να είναι απλή. Μπορεί κάποιος να βρέθηκε στο λάθος χώρο τη λάθος στιγμή. Μπορεί η αιτία που σπρώχνει τα παιδιά σε αυτές τις πράξεις βίας να είναι η πεποίθηση ότι δύσκολα μπορεί κάποιος να τους εντοπίσει, ειδικά μέσω του διαδικτύου. Μπορεί να είναι παιδιά που είναι ζηλόφθονα, θυμωμένα ή και εκδικητικά. Μπορεί επίσης πίσω από το Cyberbullying να κρύβετε η ανάγκη αποδοχής από την παρέα και η ανάγκη του να είσαι cool! Πολλές φορές παιδιά γίνονται θύτες επειδή το θεωρούν διασκεδαστικό, δεν έχουν όρια και έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο.

Ψάχνοντας να βρω στοιχεία για τα ελληνικά δεδομένα έπεσα πάνω σε μια έρευνα που έγινε για λογαρισαμό της Ευρωπαϊκής Δράσης SAFE NET το 2005. Και ακούστε… στα 177 παιδιά – εφήβους που θεωρήθηκαν ασφαλές δείγμα για την έρευνα, βρήκαν ότι 54% (!!!) πάνω από τους μισούς δηλαδή ήταν θύματα εκφοβισμού και πάνω από το ¼ αυτών είχαν δεχθεί ουσιαστική ενόχληση – εκφοβισμό. Και τώρα τα καλύτερα.. Περισσότεροι από τους μισούς μαθητές γνώριζαν κάποιο συμμαθητή τους ή συμμαθήτριά τους που είχε αντιμετωπίσει παρόμοιο πρόβλημα και πάνω από το 40% των παιδιών – θυμάτων δεν είχαν ιδέα για το ποιος ευθύνεται για αυτό που βιώνουν.
Αυτά στην Ελλάδα του 2005. Στην Ελλάδα που το 2006 ή το 2007 αν θυμάμαι καλά η Ευρωπαϊκή Ένωση επέπληξε ως την πιο υποανάπτυκτη χώρα σε χρήση διαδικτύου και τεχνολογιών μέσω ιντερνετ. Και σε αυτή τη χώρα την τότε υποανάπτυκτη 54% των μαθητών είχαν πέσει τουλάχιστον μια φορά θύματα συμμαθητών τους στο διαδίκτυο. Και αναρωτιέμαι σήμερα το 2008 που μπορεί να φτάνουν τα ποσοστά αυτά; Και αναρωτιέμαι επίσης γιατί ακόμα δεν υπάρχουν σύμβουλοι – ψυχολόγοι στα σχολεία να ενημερώνουν τα παιδιά και τους γονείς για όλους τους κινδύνους; Πρέπει να έχουμε αυτοκτονίες και στην Ελλάδα για να δούμε το πρόβλημα;

Το άρθρο αυτό το έγραψα, για να αποτείνω φόρο τιμής στην ψυχούλα του παιδιού που χάθηκε άδικα ( βλ. χθεσινή δημοσίευση) και τόσων άλλων παιδιών που κατά καιρούς έγιναν αυτόχειρες γιατί δέχονταν αφόρητη πίεση που δεν μπόρεσαν να αντέξουν. Να μάθουμε μέσα από την τραγική ιστορία του και να γίνουμε καλύτεροι. Κλείνω την αναφορά αυτή με λόγια από τη συνέντευξη του πατέρα μετά το χαμό του γιου του. « Ο Υπολογιστής και το Ιντερνετ δεν ήταν οι αιτίες για την αυτοκτονία του γιου μου, αλλά πιστεύω ότι του ενίσχυσαν τον πόνο και τη δυστυχία που προσπαθούσε να διαχειριστεί και που ξεκίνησαν στο σχολείο και στον πραγματικό κόσμο»…!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *