0

Η Σωματική Τιμωρία Ως Μέσο Διαπαιδαγώγησης Παιδιών και Εφήβων

Ως σωματική τιμωρία ορίζεται η πράξη επιβολής πόνου ή σωματικής δυσφορίας σε ανήλικο με σκοπό τον σωφρονισμό ή τον έλεγχο της συμπεριφοράς του. Μορφές σωματικής τιμωρίας μπορεί να είναι, μεταξύ άλλων, το «ξύλο», το χαστούκι, το άγριο σπρώξιμο, το χτύπημα με αντικείμενο, το ταρακούνημα, το τράβηγμα (αυτιού, μαλλιών κλπ.), το δάγκωμα κ.ά. untitled2 angela2-marchetti

Η χρήση σωματικής τιμωρίας στη χώρα μας, είναι μια απενοχοποιημένη πράξη εκ μέρους των ενηλίκων που στρέφεται προς τα παιδιά. Συνήθως χρησιμοποιείται ως μέσο διαπαιδαγώγησης και τιμωρίας για μια πράξη που ο ενήλικας κρίνει ως λανθασμένη. Επίσης χρησιμοποιείται ευρέως, ως τιμωρία για την ανυπακοή, την εσφαλμένη αντίληψη ή ακόμη και την εσφαλμένη κρίση εκ μέρους των παιδιών. Έχω επανειλημμένως ρωτήσει γονείς που παραδέχονται ότι καταφεύγουν στη σωματική τιμωρία, αν η συμπεριφορά των παιδιών τους άλλαξε. Η απάντηση είναι πάντα η ίδια. ” Όχι, την επόμενη ημέρα, έκανε πάλι τα ίδια”. Καταρχάς, λοιπόν και πριν οτιδήποτε άλλο συζητήσουμε, φαίνεται να είναι αναποτελεσματική.

Νομικά τώρα, στην Ελλάδα το 2006 κατατέθηκε και ψηφίστηκε νόμος ο οποίος ρητά απαγορεύει την άσκηση βίας κάθε μορφής μεταξύ των μελών της οικογένειας. Επίσης ο νόμος συγκεκριμένα και σαφέστατα απαγορεύει την άσκηση σωματικής βίας σε βάρος ανηλίκου, ως μέσου σωφρονισμού στο πλαίσιο της ανατροφής του. Εκτός λοιπόν από αναποτελεσματική, η σωματική βία είναι απαγορευμένη δια νόμου και έχει ποινικές συνέπειες.

newdekalogos2Οι ψυχολογικές συνέπειες για το παιδί που τιμωρείται κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι πολλές και τραυματικές.  —Μερικές μόνο από τις ψυχολογικές συνέπειες συνοψίζονται στα εξής :

1. Βλάπτει την ψυχική τους ισορροπία

—2. Προκαλεί φόβο και άσχημα συναισθήματα στα παιδιά

3. —Προσβάλλει την προσωπικότητά τους

—4. Τα εξοικειώνει με τη βία ως μέσον επίλυσης προβλημάτων

5. —Δημιουργεί παιδιά βίαια και επιθετικά

Διάβασα κάτι πολύ όμορφο που νομίζω μπορεί να αποτελέσει τον πιο περιεκτικό επίλογο…..

Τοuntitleduntitled ξύλο βγήκε από τον παράδεισο….ας βγει και από τη ζωή μας!!!

0

Θάνατος και Απώλεια στην Παιδική Ηλικία (Διαχείριση)

Είναι πολύ δύσκολο για ένα γονιό να βλέπει το παιδί του να στεναχωριέται και είναι ακόμη πιο δύσκολη η παραδοχή ότι δεν μπορεί να κάνει πολλά για να πάρει από πάνω του αυτό το βάρος. Η αλήθεια όμως είναι ότι μπορεί να κάνει πολλά για ανακουφίσει τη θλίψη του παιδιού και να το βοηθήσει να ξεπεράσει την κατάσταση λειτουργικά. Η δυναμική του υποστηρικτικού πλαισίου που περιβάλλει το παιδί δεν εξαντλείται στους γονείς. Σημαντική είναι και η αντιμετώπιση από  την πλευρά του σχολείου σε επίπεδο δασκάλων και συμμαθητών.

Οι σημαρχείο λήψης (2)αντικοί για το παιδί ενήλικες  ( γονείς και δάσκαλοι), μπορούν να…

  1. Μιλήσουν για την απώλεια. Να δώσουν στο παιδί το βήμα να μιλήσει για αυτό.
  1. Κάνουν ερωτήσεις που θα τους βοηθήσουν να καταλάβουν, πως το παιδί αντιλαμβάνεται την απώλεια και να προσδιορίσουν τις σωματικές και ψυχολογικές του αντιδράσεις.
  1. Να ακούνε υπομονετικά. Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και θα πενθήσει με το δικό του μοναδικό τρόπο.
  1. Να είστε προετοιμασμένοι να συζητάτε την απώλεια ξανά και ξανά. Τα παιδιά θα πρέπει να ενθαρρύνονται να μιλάνε για αυτό, να το δραματοποιούν ή να το εκφράζουν μέσω την τέχνης και του γραπτού λόγου, όχι μόνο την απώλεια αλλά και τις αλλαγές που αυτή έχει επιφέρει στη ζωή τους.
  1. Δώστε στα παιδιά πληροφορίες σχετικά με το θάνατο, κατάλληλες για το αναπτυξιακό τους στάδιο. Για παράδειγμα, βοηθήστε τα να καταλάβουν τί είναι ο θάνατος.
  1. Διαβεβαιώστε τα παιδιά ότι δεν έχουν ευθύνη για το συμβάν και βεβαιωθείτε ότι δεν κατηγορούν τον εαυτό τους για αυτό.
  1. Βοηθήστε τα να πενθήσουν, με το να είστε ανοιχτοί και διαθέσιμοι και εκφράζοντας και το δικό σας πόνο και στεναχώρια για την κατάσταση.
  1. Δημιουργήστε πρόγραμμα και ρουτίνες στα παιδιά, γιατί έχουν έντονα αισθήματα ανασφάλειας και χρειάζονται προβλεψιμότητα και σταθερότητα στη ζωή τους.
  1. Αναγνωρίστε ότι το πένθος θέλει χρόνο, και συνήθως η διαδικασία δεν ολοκληρώνεται παρά μόνο μετά από μήνες ή και χρόνια. Η φυσιολογική πορεία του πένθους δύσκολα ολοκληρώνεται πριν τους 6 μήνες και αυτό επιμηκύνεται ανάλογα με την εγγύτητα με το πρόσωπο που χάθηκε.

Οι σημαντικοί συνομήλικοι για το παιδί ( φίλοι και αρχείο λήψης (1)συμμαθητές), χρειάζονται επίσης υποστήριξη και καθοδήγηση.

  1. Ειδικά για τα παιδιά μικρότερης ηλικίας,χρειάζεται συζήτηση από το δάσκαλο ή τον ειδικό για το πως αντιλαμβάνονται το θάνατο και την απώλεια.
  2. Βλέποντας αυτό που έτυχε στο συμμαθητή τους,μπορεί κάποια να αναπτύξουν φοβίες και για τους δικούς τους γονείς. Είναι σημαντικό να τα διαβεβαιώσετε ότι οι γονείς τους είναι καλά. Επίσης για παιδιά που έχουν ήδη βιώσει απώλεια, το γεγονός μπορεί να πυροδοτήσει μνήμες και να εμφανίζουν παλινδρόμηση στη συμπεριφορά ή και στην ακαδημαϊκή επίδοση.
  1. Δώστε στα παιδιά καθοδήγηση για το πως να συμπεριφερθούν στο συμμαθητή τους. Βοηθήστε τους να αποφασίσουν τί είναι σωστό να πουν και τί αντίδραση να περιμένουν. Ενημερώστε τους ότι είναι φυσιολογικό να δουν το συμμαθητή τους να κλαίει, να είναι θυμωμένος ίσως και επιθετικός.4. Ενημερώστε τους ότι είναι πιθανό ο συμμαθητής τους να έχει διαφορετική συμπεριφορά από αυτή που θυμούνται. Να είναι πιο απομονωμένος για λίγο καιρό, να δείχνει πιο θυμωμένος ή λυπημένος, αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα κρατήσει για πάντα και θα επηρεάσει τη σχέση τους.
  1. Ενημερώστε τα παιδιά ότι το να διατηρήσουν τις συνηθειές τους στη σχέση τους με το παιδί που πενθέι είναι πολύ σημαντικό. Δηλαδή να τον καλούν σε πάρτυ, να βρίσκονται τα Σάββατα, να πηγαίνουν στο σπίτι ή να τον καλούν στο δικό τους.
  1. Δώστε στα παιδιά πρακτικές συμβουλές για το πως να συμπεριφέρονται στο συμμαθητή τους, ας πούμε να προτείνουν να τον βοηθήσουν σε μαθήματα που έχει χάσει, να τον ενημερώσουν για δράσεις που έγιναν, να του φτιάξουν ζωγραφιές κ.τ.λ.
  1. Παροτρύνεται τα παιδιά να απευθύνονται σε εσάς όταν δεν ξέρουν πως να χειριστούν μία κατάσταση, τί να πουν ή τί να κάνουν και φροντίστε να είστε διαθέσιμοι.
  1. Έχετε στο νου σας ότι παιδιά που ο φίλος του βιώνει μια απώλεια,μπορεί επίσης να χρειαστούν βοήθεια και συμπαράσταση. 
0

Θάνατος και Απώλεια στην Παιδική Ηλικία (Γενικά Χαρακτηριστικά)

Η διαχείριση μιας απώλειας και συγκεκριμένα ενός θανάτου, είναι μια διαδικασία χρονοβόρα και επίπονη τόσο για εμάς τους ενήλικες όσο και για τα παιδιά μας. Το πιο δύσκολο στη διαδικασία του πένθους είναι η συνειδητοποίηση και η αποδοχή ότι ο καθένας θρηνεί με το δικό του τρόπο και χρειάζεται διαφορετικό χρόνο για να διανύσει την πορεία του. Υπάρχουν όμως κάποια στάδια που θεωρούνται λίγο πολύ κοινά στη διαδικασία αυτή.. Τα στάδια αυτά είναι..

  1. Άρνηση: δεν επιθυμεί να συζητήσει τη απώλεια, πολλές φορές δεν την αντιλαμβάνεται κιόλας.
  2. Θυμός:  Κατηγορεί άλλους ή και τον εαυτό του για ό,τι συμβαίνει, εκρήξεις θυμού έντονες.
  3. Μελαγχολία: Έλλειψη ενεργητικότητας, όρεξης και ενδιαφέροντος για συμμετοχή σε δραστηριότητες.
  4.  Παζάρεμα: π.χ. «Κάνε να μην συμβεί κι εγώ θα το ανταποδώσω με ….» Το άτομο προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο των συναισθημάτων δίνοντας υποσχέσεις για τη ζωή του.
  5.  Αποδοχή:  π.χ. «Έχω αποδεχθεί – εξοικειωθεί με το τι θα συμβεί» Το στάδιο αυτό είναι το τελευταίο, το πιο ρεαλιστικό, σημαντικό και επίπονο.Καταλήγει στο συμβιβασμό με το θάνατο.

imagesΕίναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο χρόνος που το κάθε παιδί θα παραμείνει σε ένα στάδιο από αυτά είναι υποκειμενικός, όπως υποκειμενικό είναι και το πόσο συγκινησιακά φορτισμένο θα διέρχεται από το κάθε στάδιο. Όσον αφορά τα παιδιά δημοτικού σχολείου που βιώνουν μια απώλεια είναι πιθανό να παρατηρήσουμε μία ή περισσότερες από τις παρακάτω συμπεριφορές :

 

  • Δυσκολία στη συγκέντρωση
  • Παράπονα για πόνους στην κοιλιά ή στο κεφάλι
  • Διαταραχές ύπνου (ανάπτυξη φοβιών, αϋπνίες)
  • Εμμονή με την αναφορά στο γεγονός ή την αναπαράσταση του γεγονότος
  • Απόσυρση κοινωνική
  • Ανάπτυξη επιθετικής και προκλητικής συμπεριφοράς
  • Αύξηση ευαισθητότητας ( κλαίει πιο έυκολα, παραπονιέται πι ο εύκολα)
  • Καταθλιπτικά συμπτώματα
  • Ενοχικά συμπτώματα
  • Θυμός

αρχείο λήψηςΗ έκταση και η ένταση των συμπεριφορών αυτών, μπορεί να ποικίλει αλλά είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου και κάποια σημάδια ανησυχητικά που θα μας δώσουν το έναυσμα να ζητήσουμε επισταμένη και άμεση βοήθεια ειδικού:

 1.  Σημαντική έλλειψη ενδιαφέροντος για καθημερινές δραστηριότητες

 2. Σημαντικές διαταραχές ύπνου και διατροφής

 3. Σχολική άρνηση

 4. Φόβος να μείνει μόνος του

 5. Επαναλαμβανόμενη επιθυμία να συναντήσει τους πεθαμένους

 6. Σημαντική μαθησιακή πτώση και παραίτηση

 7. Αυτοκτονικός ιδεασμός