0

Όταν το συναίσθημα κάνει λάθη!

Η ισορροπία μεταξύ της λογικής και του συναισθήματος είναι ένα μεγάλο στοίχημα και βασικός άξονας για την αξιολόγηση “δύσκολων” καταστάσεων παιδιών και ενηλίκων. Η τραμπάλα γέρνει πότε από τη μια και πότε από την άλλη , και φαίνεται σε αυτή τη διαρκή πάλη η μονότονη επικράτηση είτε της αυστηρής λογικής , είτε του συναισθηματικού ωκεανού να οδηγούν σε λάθη.

Τις τελευταίες ημέρες, οι ειδήσεις κατακλύζονται από περιστατικά ανθρώπων που αφαίρεσαν ζωές οικείων τους, ή ανθρώπων που οδηγήθηκαν στην αυτοχειρία. Πάντα σε αυτές τις τραγικές, αν μη τη άλλο υποθέσεις, κάπου στη σκιά των γεγονότων υπάρχουν παιδικές ψυχές, που περιμένουν να δουν ποια θα είναι η τύχη τους από εδώ και στο εξής. Επίσης όμως καλούνται να παλέψουν με τη βιολογική καταγωγής τους, από έναν γονιό αυτόχειρα, “φονιά”, ή φονευμένο. Και η κοινωνία σύσσωμη είναι έτοιμη να εξαγριωθεί και να χρησιμοποιήσει φράσεις ” δεν είναι γονείς αυτοί” , ” κρεμάλα”, ” τί τα κάνουν τα παιδια΄” ” να τον/την σκοτώσουν” “να πάθει τα ίδια”. Και αυτά τα σχόλια ομολογώ με φέρνουν σε τεράστια αμηχανία, γιατί δεν μπορώ να αποφασίσω τελικά, τί είναι περισσότερο τραγικό. Το περιστατικό στο οποίο αναφερόμαστε, ή η ίδια η κοινωνία με τις άκαμπτες και ακραίες πολλές φορές θέσεις της;

Τα στίγματα της εξέλιξης τέτοιων ιστοριών, καθημερινά τα βλέπουμε στα περιστατικά και στις οικογένεις που υποδεχόμαστε αλλά και σε εκείνες που δεν έχουν βρει το κουράγιο ακόμη να έρθουν.Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια αντανακλαστικά και κάποιοι είναι πιο επιρρεπής από άλλους. Υπάρχουν όμως και είναι εκεί τα στίγματα, στο γονέα που δε δέχεται να συνδράμει στη δυσκολία του παιδιού του, στο γονέα που δεν έχει διεκδικήσει και δεν του έχουν δοθεί ελευθερίες προσωπικές, στο γονέα που προσέρχεται κρυφά σε θεραπεία για να μην το μάθει ο έτερος και πολύ ριζοσπαστικός σύντροφός του. Είναι εκεί όταν στην αίθουσα που η οικογένεια μας επιτρέπει να κολυμπήσουμε για λίγο στην προσωπική της ιστορία, εμφανίζονται σκόπελοι που αφορούν τα όνειρα του ενός που έμειναν να περιμένουν, τις πατρικές οικογένειες που διεκδικούν και τους δίδεται ρόλους ανατροφής, στο “ουφ” και στο “αχ” που μένουν ημιτελή.

Δυστυχώς , ο ρόλος τους θεραπευτή έχει περατά όρια, είμαστε εκεί για κάθε οικογένεια που θέλει να μας επισκεφτεί, πρέπει να μας ανοίξει την πόρτα για να μπούμε στο σπίτι της. Ο ρόλος όμως του συνανθρώπου δεν έχει τους ίδιους περιορισμούς. Οφείλουμε να ενισχύουμε στους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται συναισθηματικά την αίσθηση ότι δυο αυτιά και δυο μάτια είναι εκεί για να αφουγκραστούν τη δυσκολία τους.

Ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι συχνά και φορτίζονται τόσο πολύ συναισθηματικά που η λογική πνίγεται και η γραμμή είναι τόσο μα τόσο λεπτή και η ισορροπία του “παραλίγο τραγικού” με το “τραγικό” τόσο εύθραυστη. Πολλές φορές χρειάζεται μόνο η τυχή για να περάσεις από τη μια μεριά στην άλλη, αλλά όταν τα πράγματα εξαρτώνται από την τύχη δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Είναι ανακουφιστικό, αλλά όχι πάντα λειτουργικό να περιμένουμε τη δυστυχία κάποιου για να εκτιμήσουμε τη δική μας ζωή. Και οφείλουμε να θυμόμαστε ότι είναι η ίδια η επίκριση, που φέρνει τους ανθρώπους στα όρια τους. Είναι οι συγκρίσεις που δεν μπορούν να αντέξουν, είναι η επικριτική στάση για το πόσο επαρκείς είναι, είναι το αίσθημα της ανικανότητας και της αδικίας που τους θυμώνει τόσο. Ας δείξουμε λίγο κατανόηση έστω και εκ των υστέρων, απαρνούμενοι την επικριτική στάση για το πόσο καλύτερα εμείς θα είχαμε λειτουργήσει σε μια παρόμοια περίσταση. Στα προβλήματα υπάρχουν πάντα διέξοδοι, επώδυνοι, οδυνηροί και σίγουρα πάντα κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις, όμως δεν μπορείς πάντα να τις δεις όταν η απόγνωση μένει μαζί σου καιρό. Ο εαυτός τότε δεν είναι καλός σύμβουλος, και είναι εκείνη τη στιγμή τόσο σημαντικό να σταθεί δίπλα σου ένας άνθρωπος που δεν κρίνει αλλά ακούει, που δεν δίνει συμβουλές αλλά σκέφτεται μαζί σου και προτείνει, που δεν νιώθει ανώτερος αλλά ίσως λιγότερο φορτισμένος, και η συζήτηση αυτή από μόνη της καμιά φορά είναι πολύ λυτρωτική!