0

Μην χοροπηδάς, μην κάνεις ψίχουλα, μην αναπνέεις…στο λέει η μαμά!

Σε μια εποχή που η πληροφορία είναι παντού διαθέσιμη, αλλά καθόλου εύκολο δεν είναι να την ελέγξεις, η γονεϊκότητα έχει αναχθεί σε εξίσωση πυρηνικής φυσικής. Θα βρεις παντού οδηγούς για τα πάντα, “πώς να είσαι καλός γονιός”, “πώς να μεγαλώσεις ευτυχισμένα παιδιά”, “τα 100 πράγματα που δεν πρέπει να πεις στα παιδιά σου” κ.α., και φυσικά υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα, που καταδεικνύουν χωρίς αμφιβολία πως κάποιες συμπεριφορές όταν επαναλαμβάνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα από την πλευρά του γονιού επηρεάζουν το παιδί του, αλλά οι οδηγοί είναι για τις μηχανές και όχι για τους ανθρώπους.

Ένα σύνηθες αποτέλεσμα της αγωνίας του κάθε γονιού να είναι ένας εξαιρετικός γονιός, είναι να προσπαθεί να “τσεκάρει” στο μυαλό του, αν το παιδί του πληρεί όλα τα κριτήρια ενός “καλού” παιδιού, σύμφωνα με τον οδηγό “Οι 20 καλύτερες συμπεριφορές”. Και κάπως έτσι αρχίζει ο ατέρμονος κύκλος των “μη”. “Μην τρως και κάνεις ψίχουλα”, “μη μιλάς δυνατά”, “μη χοροπηδάς, θα πέσεις”, “μη χτυπάς τα άλλα παιδιά”, “μην αντιμιλάς στη δασκάλα”, ” μην κάθεσαι λερωμένος στον καναπές”…Αλήθεια, πόσοι από εσάς έχετε συζητήσει με φίλους και συγγενείς, το πόσο αφόρητη συμπεριφορά είναι αυτή για να τη δέχεσαι, από το σύντροφό σας πιθανώς ή στον εργασιακό σας χώρο; Το παιδί , επειδή συνήθως δεν μπορεί να αντιδράσει λεκτικά στην αυθεντία του γονιού, καταφεύγει στις εξής λύσεις : κωφεύει, αδιαφορεί ή υιοθετεί συμπεριφορές που δεν είναι πολύ λειτουργικές ( π.χ. γίνεται αεικίνητο, κάνει εκρήξεις θυμού, σας ειρωνεύεται, πετάει πράγματα κ.τ.λ.)

Είναι γεγονός πως υπάρχουν συμπεριφορές που αφορούν την ασφάλεια και την υγεία του παιδιού, και στις οποίες καλείστε να υποδείξετε το σωστό, γιατί είναι μέρος του ρόλου σας ως γονείς (π.χ. το πλύσιμο των χεριών, τη λήψη κατάλληλων τροφών, τους κανόνες επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία) και σαφώς η ύπαρξη ορίων είναι μεγίστης σημασίας και προτεραιότητας στην εξέλιξη των παιδιών. Είναι όμως επίσης γεγονός, ότι τα παιδιά δεν μπορούν να ζουν κλεισμένα μέσα σε μια μέγγενη απαγορεύσεων, γιατί αυτό δεν τα ευχαριστεί. Σκέφτείτε, αν πολλές φορές οι παρατηρήσεις που αναγκάζεστε να κάνετε, αφορούν κάτι που πραγματικά σας ενοχλεί, ή αν αφορούν μια συμπεριφορά που κάποιος τρίτος σας υποδεικνύει ( ” πώς μιλάει έτσι το παιδί, δε θα του πεις κάτι; Πώς λερώνεται έτσι το παιδί, δεν του έχεις πει να μην πηγαίνει στα χώματα;). Τέλος σκεφτείτε, τί έχει για εσάς πραγματική αξία, ένα ευτυχίσμενο και ισορροπημένο παιδί και μια παραγωγική σχέση μεταξύ σας ή  ένα παιδί που ικανοποιεί ανάγκες τρίτων και μέσα από αυτή του τη δεξιότητα κάποιος σας χτυπά την πλάτη και σας λέει “είσαι καλός γονιός, το παιδί σου σε ακούει”.

Οι πολλές απαγορεύσεις και οι συνεχείς υποδείξεις, “περνάνε” στα παιδιά μηνύματα, όχι πολύ βοηθητικά για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους. Το πρώτο είναι ότι δεν δικαιούσαι να κάνεις λάθη, το δεύτερο ότι δεν είσαι έτσι ακριβώς όπως σε θέλω και το τρίτο είναι ότι  δεν μπορείς να είσαι αυτό που επιθυμείς , πρέπει να χωρέσεις μέσα στα καλούπια που σου έφτιαξα, εγώ ο γονιός σου, που “ξέρει”.

Σκεφτείτε επίσης, ότι αν κάτι που δοκιμάζετε ως γονεϊκή τακτική δεν είναι λειτουργική για το παιδί σας και για εσάς και έχει ως συνέπεια την εμφάνιση συμπεριφορών που σας προβληματίζουν, το πρώτο που καλείστε να κάνετε είναι να την αλλάξετε. Δοκιμάστε λοιπόν να αφήσετε τα πολλά “μη” και να πιάσετε το χέρι, να πάρετε αγκαλιά και να εστιάσετε σε όσα θαυμάζετε στο παιδί σας, σε όσα αγαπάτε πολύ, σε όσα σας κάνουν περήφανους!