0

Aυτισμός (ΔΑΦ)

Η πρώτη αναφορά στον αυτισμό, αφορούσε σε άτομα έγκλειστα σε ψυχιατρικά ιδρύματα , κλεισμένα στον εαυτό τους και έγινε από τον Ελβετό ψυχίατρο Bleuler το 1911. Μόλις 30 χρόνια μετά δύο άλλοι ψυχίατροι (Kanner, Asperger) μίλησαν για παιδιά που παρουσίαζαν ελλείματα στην κοινωνική ανάπτυξη, είχαν μια ιδιόμορφη γλωσσική ανάπτυξη και στερεοτυπικά- περιορισμένα ενδιαφέροντα και σαφώς καμία σχέση με ψυχωσική συμπτωματολογία.

Σήμερα η διάγνωση αναφέρεται σε παιδιά που βρίσκονται στο Αυτιστικό Φάσμα ( Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος – ΔΑΦ) και γνωρίζουμε ότι τα παιδιά αυτά υπολείπονται σε κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες, δυσκολεύονται ως προς την πρωτοβουλία επικοινωνίας, χρειάζονται εκπαίδευση στην αναγνώριση, διαχείριση και δόκιμη έκφραση του συναισθήματος.

Ο μύθος ότι τα παιδιά στο Φάσμα του Αυτισμού υπολείπονται σε γνωστικές ικανότητες, έχει σήμερα καταργηθεί και οι στατιστικές δείχνουν ότι μόνο το 50% των παιδιών που φέρουν τέτοια διάγνωση έχουν και σοβαρά νοητικά ελλείματα.

Το υπόλοιπο 50% είναι παιδιά με καλό νοητικό δυναμικό, αν και οι δυσκολίες στους τομείς της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης παραμένουν.

Για τον Αυτισμό γνωρίζουμε πλέον με βεβαιότητα τη γενετική προδιάθεση και τη γονιδιακή καταβολή, αλλά λόγω του επιπολασμού της εμφάνισης ( παλαιότερα ήταν 1/2000 παιδιά, σήμερα σε κάποιες χώρες ανά τον κόσμο διαγιγνώσκονται 1/68 κορίτσια και 1/42 αγόρια), δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το ρόλο του περιβάλλοντος στην εκδήλωση και εξέλιξη της διαταραχής.

Παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα και παραπέμπονται σε παρέμβαση πολύ νωρίς, σε συνδυασμό με την ύπαρξη ενός καλού νοητικού δυναμικού , μπορούν να έχουν μια εξαιρετική πορεία και λειτουργική ζωή που είναι και το ζητούμενο.

Στην Ελλάδα, τα παιδιά που φέρουν διάγνωση ΔΑΦ, σε κάποιες περιπτώσεις εντάσσονται στη γενική εκπαίδευση και με την τοποθέτηση παράλληλης στήριξης προοδεύουν και εκπαιδεύονται. Η συστηματική και πολυεπίπεδη παρέμβαση ( εργοθεραπεία, λογοθεραπεία, ειδική διαπαιδαγώγηση, ψυχοεκπαιδευτική καθοδήγηση κτλ) είναι μια διαδικασία συστηματική και η διάρκειά της χρονικά καθορίζεται από διάφορους παράγοντες. Σημαντικότατη είναι η ηλικία παραπομπής και έναρξης της παρέμβασης , μιας και η πλαστικότητα του εγκεφάλου σε μικρότερες ηλικίες επιτρέπει την ευελιξία στη σκέψη και την διαφοροποίηση στη συμπεριφορά.